Mammoetboom

Opnieuw een van mijn #favorieteplekken – De Mammoetboom in het Arboretum bij De Lutte

Eens in de zoveel tijd maak ik een extra ’slinger’ aan mijn hardlooprondje (die overigens vrijwel nooit twee weken achter elkaar hetzelfde is), en dan loop ik door het Arboretum bij De Lutte.

Ik had er nooit bij stilgestaan dat het goed te doen was om hier hardlopend te komen vanuit ons huis, totdat ik een keer meeliep met een groep die daar tot mijn verbazing ‘gewoon even’ langs ging. Sindsdien loop ik er af en toe ook zelf naartoe. 

Ik kende het al wel. Als kind ben ik hier namelijk al eens geweest met een activiteit vanuit school. Het enige dat ik me daar nog van kan herinneren is de gigantische mammoetboom met zijn zachte, harige, roodbruine schors.  Het heeft een tijdje geduurd voordat ik die terug had gevonden in het park. Dat was wel even kippenvel. Ik was niet eens echt op zoek, maar ineens stond hij daar.

Nu loop ik er altijd even langs als ik weer door het Arboretum loop. Even de hand op de schors en even weer omhoog kijken…

Aandacht

Opnieuw één van mijn favoriete plekken in onze omgeving. Deze keer het Rotboerpad, en dan wel een specifiek deel ervan. Ik weet niet wat ermee is, maar ik vind het elke keer weer bijzonder om hier te lopen. Nog nooit ben ik hier gedachtenloos aan voorbijgegaan. Iedere keer als ik hier loop dan heeft het mijn volle aandacht. 

Ik denk dat het ook komt door de manier waarop je er aan komt lopen. De paaltjes en het bochtje trekken gewoon je aandacht. Iedere keer weer.

Steil omhoog

Vorige week plaatste ik al een bericht over één van mijn favoriete plekken. Ik heb me voorgenomen om dat de komende tijd vaker te doen. Terwijl ik wandel of hardloop in onze omgeving kom ik soms op van die magische plekken. Ik heb dan echter lang niet altijd een camera bij me of ik vergeet gewoon om een foto te maken.

De komende tijd wil ik wat foto’s gaan maken van die plaatsen, en delen waarom ik het er zo mooi vind.

Gisteren was het weer tijd voor nieuwe foto’s. Deze keer van het Lossers Voetpad. Dat begint vanuit een woonwijk in Oldenzaal, maar vervolgens loop je heerlijk buitenaf. Het gaat behoorlijk steil omhoog. Een flinke klim, maar het pad zelf maakt het altijd weer de moeite waard.

Daarna nog even via een brug de snelweg over, en dan wordt het heerlijk rustig. Op naar een volgende favoriete plek van mij…

Lossers Voetpad

Ochtendwandeling

‘s Ochtends rond 6.00 uur is het heerlijk om buiten te lopen. Het is dan nog heerlijk fris buiten. Zelfs met het warme weer van de afgelopen paar weken.

‘s Ochtends rond 6.00 uur is het heerlijk om buiten te lopen.

Het is dan nog heerlijk fris buiten. Zelfs met het warme weer van de afgelopen paar weken.

In korte broek en t-shirt is het het lekkerst. Want een lange broek of lange mouwen zijn na 10 minuutjes wandelen echt alweer te warm. In korte broek is het misschien in het begin nog wel wat frisjes, maar daar word je dan ook lekker wakker van 🙂

Pas geleden maakte ik ‘s ochtends een iets grotere ronde dan normaal. Door het hardlopen ken ik die route zo goed, dat het in mijn hoofd veel kleiner leek dan hij eigenlijk was. Maar goed, dan maar een keer iets langer lopen. Ik had nog tijd genoeg.

Op een van de mooiste stukken van de route merkte ik ineens hoe stil het er was. Prachtig. 

Konijntjes

Vaak kom ik konijntjes tegen. Gewoon terwijl ik nog in de wijk loop. Dan huppen ze schuchter over straat of over grasstroken waarbij ze ervoor zorgen dat ze je telkens een paar meter voorblijven. 
 

Hertjes (van héél dichtbij)

Pas geleden was ik ‘s ochtends vroeg aan het hardlopen in plaats van wandelen toen er echt iets bijzonders gebeurde. Ik had helaas geen telefoon bij me om een foto te maken, dus je moet me maar op mijn woord geloven. 

Ik was net begonnen aan een rondje en moest nog echt warm worden terwijl ik een heuvel af liep. Ik deed het dus nog lekker rustig aan toen er op zo’n 3 meter afstand ineens een jong hertje langs liep. Hij kon niet verder naar links, want daar zat een hek. Hij kon haast niet anders dan langs het hek heuvelaf lopen over een strookje waar ook allerlei bomen in de weg stonden waar hij telkens voor moest inhouden om er omheen te springen. 

Het leek alsof het beestje een beetje in paniek was omdat ik achter hem aankwam, dus ik besloot om nog maar iets rustiger de heuvel af te lopen, zodat hij in elk geval niet de indruk kreeg dat ik hem ging inhalen. 

Ineens zag ik voor hem nóg iets bewegen: een tweede hertje! Wauw 🙂

Ongeschonden kwamen ze onderaan de heuvel, waarna ze linksaf een stuk grasland op konden. Daar waren ze al snel verdwenen richting een stukje bos waar je vanaf de paden niet meer zomaar bij komt. 

Echt bijzonder om mee te maken. Helaas is er geen enkel bewijs meer van en rest alleen mijn eigen herinnering nog. Net als de stilte waar ik het eerder over had. Die kun je ook niet vastleggen.