Ochtendwandeling

‘s Ochtends rond 6.00 uur is het heerlijk om buiten te lopen. Het is dan nog heerlijk fris buiten. Zelfs met het warme weer van de afgelopen paar weken.

‘s Ochtends rond 6.00 uur is het heerlijk om buiten te lopen.

Het is dan nog heerlijk fris buiten. Zelfs met het warme weer van de afgelopen paar weken.

In korte broek en t-shirt is het het lekkerst. Want een lange broek of lange mouwen zijn na 10 minuutjes wandelen echt alweer te warm. In korte broek is het misschien in het begin nog wel wat frisjes, maar daar word je dan ook lekker wakker van 馃檪

Pas geleden maakte ik ‘s ochtends een iets grotere ronde dan normaal. Door het hardlopen ken ik die route zo goed, dat het in mijn hoofd veel kleiner leek dan hij eigenlijk was. Maar goed, dan maar een keer iets langer lopen. Ik had nog tijd genoeg.

Op een van de mooiste stukken van de route merkte ik ineens hoe stil het er was. Prachtig. 

Konijntjes

Vaak kom ik konijntjes tegen. Gewoon terwijl ik nog in de wijk loop. Dan huppen ze schuchter over straat of over grasstroken waarbij ze ervoor zorgen dat ze je telkens een paar meter voorblijven. 
 

Hertjes (van h茅茅l dichtbij)

Pas geleden was ik ‘s ochtends vroeg aan het hardlopen in plaats van wandelen toen er echt iets bijzonders gebeurde. Ik had helaas geen telefoon bij me om een foto te maken, dus je moet me maar op mijn woord geloven. 

Ik was net begonnen aan een rondje en moest nog echt warm worden terwijl ik een heuvel af liep. Ik deed het dus nog lekker rustig aan toen er op zo’n 3 meter afstand ineens een jong hertje langs liep. Hij kon niet verder naar links, want daar zat een hek. Hij kon haast niet anders dan langs het hek heuvelaf lopen over een strookje waar ook allerlei bomen in de weg stonden waar hij telkens voor moest inhouden om er omheen te springen. 

Het leek alsof het beestje een beetje in paniek was omdat ik achter hem aankwam, dus ik besloot om nog maar iets rustiger de heuvel af te lopen, zodat hij in elk geval niet de indruk kreeg dat ik hem ging inhalen. 

Ineens zag ik voor hem n贸g iets bewegen: een tweede hertje! Wauw 馃檪

Ongeschonden kwamen ze onderaan de heuvel, waarna ze linksaf een stuk grasland op konden. Daar waren ze al snel verdwenen richting een stukje bos waar je vanaf de paden niet meer zomaar bij komt. 

Echt bijzonder om mee te maken. Helaas is er geen enkel bewijs meer van en rest alleen mijn eigen herinnering nog. Net als de stilte waar ik het eerder over had. Die kun je ook niet vastleggen.

Suikervrij

Heb jij er wel eens over nagedacht om af te kicken van suiker? Ja, afkicken, want het is een verslaving en we hebben allerlei excuses om zoetigheid en andere ‘snelle’ koolhydraten te eten, terwijl het hardstikke ongezond is. Ik las erover in het boek 100% suikervrij.

Een paar weken geleden begon ik te lezen in een boek dat ik al een tijdje in mijn e-reader had staan en waar ik nog niet aan was begonnen. Overigens heb ik meer van dat soort e-books… 馃槈

Het boek heet ‘100% suikervrij in 30 dagen’ van Carola van Bemmelen. Op het moment dat ik het boek uitzocht (gratis, via KPN) was ik er niet echt mee bezig, maar ik wist wel dat suiker verslavend is en dat het echt de moeite waard is om ermee te stoppen. Dus leek het mij goed om het boek ‘een keer’ te lezen. 

Echt 100%?

Dat ‘100%’ geloof ik nooit zo. Ik wil ook niet denken van “Oei er zit appel in de salade en daar zit suiker in, dus nu kan ik de salade niet eten.” Banaan noem ik altijd supervoedsel voor sporters en zelfs groenten bevatten koolhydraten. Bovendien vertik ik het ook om bijvoorbeeld geen wortels meer te eten omdat ze in vergelijking met andere groeten veel ‘snelle suikers’ bevatten. Met die insteek begon ik te lezen.

Ik geloofde ook nog niet echt dat ik het zou kunnen en ik vroeg me vooral af hoe je lekker kunt blijven sporten terwijl je minder koolhydraten eet. Niet dat ik veel pasta, rijst of brood eet, maar ik begreep niet goed hoe ik zonder, of met heel weinig koolhydraten, toch lekker voluit kon hardlopen of fitnessen zonder om te vallen na een half uur.

Ik wist dus dat er nog heel wat voor mij viel te leren op het gebied van minder suikers eten en ik was benieuwd naar wat het boek me zou brengen.

Neus op het scherm

Nou, dat heb ik geweten. Vanaf het moment dat ik begon te lezen kon ik het boek nauwelijks wegleggen. Ik had hem gedownload in de app op mijn telefoon, waardoor ik de hele dag door het huis liep met mijn neus ‘op het beeldscherm van mijn smartphone’. 

Vooral de hoofdstukken waarin van Bemmelen uitlegt waar贸m suiker zo slecht is, en vooral: waarom je het telkens toch weer eet, waren voor mij echt een eye-opener. 

Waarom eten we zo vaak suikers?

Van Bemmelen: “Suiker is in onze maatschappij synoniem met gezelligheid, warmte, liefde en samen zijn.”

Ze vergelijkt suiker met alle overbodige luxe in ons leven. Mooie kleding, een mooi huis, mooie auto of luxe uitstapjes: we zeggen tegen elkaar dat het leven een stuk saaier zou zijn als we ze niet zouden hebben, maar is dat wel zo? Is het niet eigenlijk een opvulling van iets dat ontbreekt? 

“In de ban van mooi, meer en beter zijn mensen verslaafd geraakt aan de door de marketing zorgvuldig aangeprezen luxe. Producten en diensten die het leven een stukje mooier zouden maken, die je even laten vergeten hoe je er eigenlijk voor staat. Als afleider van dat wat er is. Als instantgeluksbrenger.”

Vervolgens duwde ze me n贸g iets verder in de juiste richting: “Door heel eerlijk te durven zijn naar jezelf en te erkennen waar je in jouw leven nog suikers gebruikt ter compensatie van dingen waarvan je eigenlijk diep vanbinnen weet dat ze niet kloppen.” 

POEF! Toen ik dat las ging bij mij de knop om. Zomaar op de eerste pagina’s van hoofdstuk 1 van het boek… Z贸 had ik nog nooit naar suikers gekeken. Als vervanging van dingen die in je leven ontbreken. 

Van Bemmelen: “Veel kinderen worden op jonge leeftijd al getroost of beloond met snoep, koek en ijs. Suiker is fijn, suiker is gezellig, suiker is liefde, dat is de boodschap.” 

“Ouders die ervoor kiezen om hun kinderen suikervrij op te voeden stuiten nogal eens op grote bezwaren van de omgeving en krijgen regelmatig verwijten omdat ze hun kind een gelukkige jeugd zouden ontnemen.”

“Vooral op die momenten dat we het even niet meer weten is daar altijd nog de suiker die ons instantliefde geeft. De suiker vult, verdooft de pijn, verzacht, troost en geeft op een bepaalde manier gezelligheid en warmte.”

En zo gaat het maar door in dat hoofdstuk: gemis aan warmte, liefde, geborgenheid, ontspanning, rust. Maar ook: gebrek aan actie en vooruitgang, geen beslissing kunnen nemen. Richting geven en in beweging komen (stappen zetten in die richting) zorgen voor minder behoefte aan eten en suikers. 

De koppeling tussen emotie en eten blijkt dus vele malen groter te zijn dan ik tot nu toe had gedacht. In hoofdstuk 2 gaat ze nog even door met allerlei redenen: van Bang zijn om ‘nee’ te zeggen, naar opvoeding, cultuur, verveling, verdriet, eenzaamheid, stress en vermoeidheid, gewoonte, ‘ik heb het verdiend’, ‘het was in de aanbieding…’ 

Ik heb mezelf echt nooit als een ’emo-eter’ gezien, maar toen ik d铆t las drong het tot me door dat we dit eigenlijk massaal doen. Als er iets te vieren is dan moet er gebak bij, of een ijsje. Als er getroost moet worden dan is het chocolade of drop. Er worden zo veel excuses gebruikt om iets (zoets) te eten.

 

Na het deel over de emotionele lading die we aan eten geven, werkt Van Bemmelen toe naar de voeding zelf. Wat het met je lichaam doet (dikker worden, veranderende hormoonhuishouding, diabetes, hart- en vaatziekten, en een waslijst van andere klachten), wat de verschillende soorten suikers zijn, een stuk over kunstmatige suikervervangers, zoetstoffen en minder schadelijke alternatieven. En natuurlijk gaat het over de verslaving aan suiker, hoe je ervan kunt afkicken en hoe je een goede dagelijkse voeding opbouwt.

Allemaal bijzonder interessant om te lezen en super behulpzaam om dit in de praktijk te gaan toepassen, maar de crux zat ‘m voor mij dus in het begin: de betekenis die we aan suiker (zoet eten) geven, de emotie die het opwekt, die klopt niet. Het is compensatie. 

Als je moe bent, ga dan slapen. Doe iets waar je weer energie van krijgt. Als je verdrietig bent, huil dan, wees boos of wat dan ook. Luister naar je gevoel en naar wat je lichaam je vertelt. Geef je lichaam of geest wat het nodig heeft en probeer het niet te compenseren met iets dat je niet nodig hebt.

Afkicken

Stoppen met suiker is wel echt lastig. Ik vind het erg vergelijkbaar met stoppen met roken. Je moet telkens de gedachte opzij zetten dat je zin hebt in iets zoets. De gedachte zelf duurt ongeveer even lang als bij roken, namelijk een seconde of tien, twintig. Bij suiker lijkt het wel vaak iets langer te duren dan bij roken. Door mijn ervaring van het stoppen met roken weet ik echter dat de gedachte vanzelf weggaat. Dat voelt nu bij het afkicken van suiker helemaal hetzelfde. Dat is voor mij toch ook een teken dat het echt een verslaving is.

Sporten

Toevallig, of niet, volgde ik kort nadat ik was gestopt met suiker ook een webinar van over het boek “Hoe word ik een supervetverbrander?” van Maaike de Vries. Zij legde uit dat je door veel minder koolhydraten te eten je lichaam kunt leren om de energie die het nodig heeft voornamelijk te halen uit vetten. Het rekensommetje dat ze daarbij maakte was verbluffend:

Je lichaam kan maximaal zo’n 500g koolhydraten bij zich dragen. 1 gram koolhydraten levert 4 kcal energie, dus als je lichaam volledig op suikerverbranding werkt, heb je maar zo’n 2000 kcal aan energie bij je. 

Een marathon kost ongeveer tussen de 2500 en 3000 kcal. 

Het lichaam van een slanke vrouw van 55 kg met een vetpercentage van 18% bevat een kleine 10 kg aan vet. 1 gram lichaamsvet levert ongeveer 7,7 kcal energie, dus 10 kg vet betekent een energievoorraad zo’n 77.000 kcal. 

Dat zou betekenen dat je genoeg energie bij je hebt om probleemloos  meer dan 20 marathons te lopen!

Wat zeuren die hardlopers dan altijd over ‘koolhydraten stapelen’ en het eten van ‘gelletjes’ tijdens langere wedstrijden?
Zij hebben hun lichaam niet getraind om vooral energie te halen uit vet en minder uit koolhydraten (suikers). 

3 maaltijden per dag

Het is dus iets dat je kunt trainen. Bijvoorbeeld door nog maar 3 keer per dag te eten (dus geen tussendoortjes meer nemen) en de momenten waarop je beweegt zo veel mogelijk te plannen v贸贸rdat je gaat eten, en niet erna. Je hebt dan zo min mogelijk glucose in je bloed. 

In het begin zal het lastig zijn om juist d谩n te gaan bewegen. Door rustig te beginnen met bijvoorbeeld een rondje wandelen, stofzuigen, andere huishoudelijke klusjes of een klein rondje hardlopen, laat je je lichaam er voorzichtig aan wennen om zuinig te zijn met de aanwezige koolhydraten en de voornamelijk de vetvoorraad aan te spreken. 

Ik heb inmiddels zelfs intervaltrainingen gedaan v贸贸r het ontbijt. Blijkbaar was mijn lichaam er al behoorlijk aan gewend om te sporten op een lege maag. Dat komt waarschijnlijk door de vele lange duurlopen (langer dan een uur) die ik al gedaan heb op zondagochtend met alleen een (half) banaantje achter mijn kiezen. 

Resultaat

Inmiddels ben ik hier een week of zes mee bezig. Zoals gezegd heb ik suiker niet helemaal uitgebannen. Ik begin ‘s ochtends met fruit en havermout in mijn kwark, eet tussen de middag meestal 2 plakken brood en ‘s avonds eet ik meestal alleen vlees of vis met groente. Soms een salade met geitenkaas en noten, olijven of gedroogde tomaten erin. We halen nog steeds wel af en toe pizza of eten ergens op een terras met een wijntje erbij. Dus 100% suikervrij? Nee, dat niet. Maar ik eet nog maar 3 keer per dag en probeer elke ochtend v贸贸r het ontbijt te wandelen of hardlopen. 

Ik merk helaas nog niet echt grote verschillen. Wel merk ik dat drie keer eten per dag een hoop rust oplevert. Het scheelt een hoop denkwerk over welke tussendoortjes en wanneer. 

Het idee dat ik suiker veel minder nodig heb dan voorheen geeft me een goed gevoel en ik ga er dus ook gewoon mee door. Ik geloof dat het beter is voor mijn lichaam voor de langere termijn. Het is een veel gelijkmatiger manier van je lichaam voeden, zonder al die schommelingen in je bloedsuiker en energieniveau. Dat gelijkmatige spreekt me aan. Het voelt natuurlijker; meer in evenwicht.

Het valt me trouwens ook op dat ik af en toe niet eens echt trek heb. Ik eet dan meestal  toch iets, omdat ik anders bang ben dat ik in de loop van de avond alsnog trek krijg en vooral ‘s avonds is dat lastig om te weerstaan. Vroeg naar bed gaan is trouwens een prima oplossing voor dat probleem. Meer slapen is sowieso een goed idee.  Maar ik denk dat ik ook in totaliteit nog minder zou kunnen eten. Dat zou een goede volgende stap kunnen zijn in dit proces.

 

Nieuw hardloopdoel

Al een tijdje ging het hardlopen niet zoals ik graag wilde. Dus was het tijd voor verandering: een nieuw hardloopdoel om op te focussen.

Al een tijdje ging het hardlopen niet zoals ik graag wilde. Begin vorig jaar was ik wat verkouden/grieperig en kreeg ik last van een spiertje in mijn zij door een hoestbui. Na een paar dagen te hebben gewacht tot de griep lang genoeg voorbij was ging ik weer lopen, maar halverwege ging het spiertje in mijn zij ineens weer pijn doen. Ik heb toen geprobeerd om toch nog een beetje door te lopen naar huis, wat het waarschijnlijk nog iets erger heeft gemaakt. Al met al heeft het behoorlijk wat weken geduurd voordat ik weer kon beginnen. Ik had immers geen zin om er weer na een half rondje achter te komen dat het toch niet ging. 

Continue readingNieuw hardloopdoel

Change of plans

Ik woon in een schitterende omgeving om te hardlopen, fietsen of wandelen. De Tankenberg, Paasberg, Hakenberg, Austieberg, het Boerskotten, Everloo, Hulsbeek of Lutterzand; het is allemaal geweldig. Een paar keer per week en vooral op zondagochtend heb ik dus een gigantisch luxeprobleem: waar ga ik vandaag langs lopen? Door de week denk ik er meestal niet te lang over na, maar in het weekend begin ik soms de avond van tevoren al te bedenken welk rondje ik ga maken.  Continue readingChange of plans

Paadjes

Vanavond ook weer heerlijk gelopen. Weinig last van mijn schenen, terwijl het geen vlak en zeker ook geen effen parcoursje was. Heerlijk om zo links en rechts een paar paadjes te nemen waardoor de vooraf bedachte route behoorlijk wijzigt. Garmin heeft het beginpunt wel wat verplaatst. Die had namelijk op dezelfde plek moeten zijn als het eindpunt. In de eerste kilometer leek het daardoor ook alsof ik heel snel liep (soms gaf hij 3 min/km aan, hahaha, in my dreams… en zelfs dat niet eens 馃檪

Overigens, over routewijzigingen gesproken: afgelopen zaterdag is het pas echt iets heel anders geworden dan gepland. Toen had ik ongeveer het rondje bedacht dat ik vanavond heb gelopen (maar dan andersom), maar is het dit geworden 馃榾 Fun!

Mooi weer, mooi rondje

Vanochtend een heerlijk rondje gelopen in het zonnetje over bekende paden, maar in een nieuwe volgorde. Altijd leuk als zoiets goed uitpakt.

Ondanks de kuit- en voetoefeningen die ik nu doe, voel de shinsplint helaas nog wel steeds. Ik weet dus ook nog niet of ik in Enschede de 10km ga lopen. Voorlopig houd ik het lekker bij de oefeningen en kleine, mooie rondjes. 馃檪

Weer geen succes

 

  In oktober van het afgelopen jaar ben ik begonnen aan een nieuwe poging om de halve marathon te gaan lopen, eind april in Enschede. Dit keer besloot ik de hardloopclinics van Marti ten Kate te volgen, evenals het bijbehorende trainingsschema. Dat zag er op zich pittig uit (4 trainingen per week), maar de opbouw was heel geleidelijk. ‘Precies wat ik nodig heb’, dacht ik.

In het begin ging het zeer voorspoedig. De trainingen waren goed te doen en ook 4 keer per week lopen leek allemaal te lukken. Af en toe als mijn shin-splint weer een beetje opspeelde, sloeg ik een training over en verschoof ik mijn lange duurloop een dag, en dan was de balans weer aardig hersteld. Maar naarmate de trainingen langer werden (de 4e training had ik inmiddels al helemaal geschrapt), herstelden mijn schenen steeds slechter en 2 weken voor carnaval besloot ik 2,5 week rust te nemen. De basis was al lang gelegd, dus 2,5 week niet lopen zou waarschijnlijk meer goed dan kwaad doen.

De eerste keer lopen na die rustperiode ging behoorlijk goed (7,5 km). Daarna weer een dag of vier rust genomen en in het weekend geprobeerd om 12,5 km heel rustig (langzame duurloop) te lopen. Dat lijkt misschien veel, maar het was toch zo’n 3,5 kilometer minder dan ik tot dan toe had gelopen. Het ging echter helemaal niet zo lekker. Ik had meer last van mijn kuiten dan van mijn schenen en dat heb ik de rest van de week erna gehouden. Noodgedwongen weer 2 weken rust gehouden, me realiserend dat ik de halve marathon eind april nu echt kan vergeten. Jammer, maar helaas.

Deze week ben ik weer heel voorzichtig begonnen met lopen (iets meer dan 4 km) om te zien of het 眉berhaupt nog ging. Ik heb wel gelijk een leuke route gepakt, en daardoor het lopen weer ervaren zoals het zou moeten zijn. Gewoon de paadjes nemen waar je zin in hebt, zonder schema’s en voorbedachte routes om maar aan een x aantal kilometers te komen.

Ook vanavond heb ik weer gelopen (6,2 km), en pas tijdens het lopen heb ik mijn uiteindelijke route bedacht. Eigenlijk wilde ik nog een paar andere paadjes erbij nemen, maar nog meer kilometers leek me nu nog niet verstandig. Het belangrijkste is dat ik lekker af en toe kan hardlopen, of het nu 5 of 15 km is.

Langer dan dat wordt het denk ik niet meer. Na 1,5 uur lopen ben ik het meestal ook helemaal zat. Dan wil ik nog maar 1 ding, de kortste weg naar huis en het liefst zou ik er dan al zijn. Maar alles tussen een half uur en anderhalf uur lopen vind ik leuk, dus ik denk dat ik het daar maar bij laat 馃檪

Mocht het vanaf nu verder goed gaan, dan loop ik in Enschede misschien nog de 10 km, maar ik ga er niet specifiek voor trainen. Ik zie wel waar ik uitkom. Lekker kunnen blijven lopen en lopen waar ik 聽zin in heb zijn wat mij betreft nu het belangrijkst. Running = fun!

 

Op herhaling…

Op 23 maart had ik een grotendeels nieuwe route gelopen. En zoals bij mij gebruikelijk is bij nieuwe routes loop ik altijd wel een keer verkeerd, omdat ik nou eenmaal dusdanig eigenwijs ben dat ik gewoon niet doe wat ik zelf heb uitgeschreven op een papiertje dat ik dan meeneem: “deze weg links aanhouden“…”hmmm… dat zal wel niet dit weggetje zijn…” (wel dus).
En soms staan er gewoon geen straatnaambordjes en begin ik te twijfelen, zelfs als je de ‘loabult‘weg in moet en je ziet dat die weg flink omhoog loopt… (of was dat meer een kwestie van ‘geen zin in…’ ??

Anyway, vanochtend op herhaling geweest nu natuurlijk wel de goede wegen genomen. Deze was uiteindelijk zeker niet zwaarder dan de eerste keer, en het is absoluut een mooie route. Qua tempo ging het een stuk minder dan twee weken geleden, maar ja, dat krijg je als je ziek wordt tussendoor. Wel jammer dat Enschede al over anderhalve week is. Weinig tijd meer over om nog veel te verbeteren. Helaas, niets aan te doen.

Best aardig…

Vanochtend voor ‘t eerst weer gelopen sinds ik vorige week ziek ben geweest. Het leek alleen op een flinke verkoudheid, maar ik voelde me echt zwaar beroerd en liep te rillen van de koorts. Dinsdags weer aan het werk gegaan (omdat het moest van mezelf) en woensdags toen ik vrij was een stukje gewandeld, maar dat viel eigenlijk zo tegen dat ik donderdags nog niet weer ben gaan sporten. Blijkbaar had het er toch ff goed ingehakt en dan ben ik liever even heel voorzichtig. Ik heb namelijk een keer een collega meegemaakt die ernstige gevolgen heeft ondervonden van het feit dat hij te snel weer voluit was gaan sporten. Dan maar een keertje extra overslaan.

Maar vanmorgen was het dus weer zover. Ik had er ontzettend veel zin in ondanks dat ik wist dat het meestal heel moeilijk gaat zo’n eerste keer nadat je ziek bent geweest. Toch had ik een redelijk heuvelachtig rondje van zo’n 8 km gepland, met aan het begin redelijke en aan het eind een flinke heuvel. Wel met een paar kilometer ertussen waarin ik kon herstellen. Echter, na de eerste heuvel liep de weg nog steeds dusdanig omhoog dat het herstel niet echt lekker ging en toen begon ik op te zien tegen de tweede heuvel. Ik besloot om langs de doorgaande straat te blijven lopen in plaats van richting de tweede heuvel te gaan. 8 km is alweer een redelijke afstand, dus wilde ik het niet te zwaar maken. De doorgaande straat loop ook door een behoorlijk glooiend gebied, dus dat was wat mij betreft uitdaging genoeg. Hierdoor kon ik de rest van de afstand redelijk ontspannen uitlopen en heb ik er wel weer vertrouwen in dat ik komende week weer een wat langere duurloop kan doen.

1000 km!!

Januari is alweer op de helft, dus het wordt tijd om eens wat statistieken te bekijken van het afgelopen jaar. Eigenlijk is er maar 茅茅n mijlpaal bereikt, dat is dat ik het afgelopen jaar eindelijk meer dan 1000 km heb gelopen. Dat is 20 km per week dus dat stelt eigenlijk niet zoveel voor, maar ik zag pas geleden dat ik die 1000 km nog nooit gehaald heb. Zelfs niet in het jaar dat ik de halve marathon van Enschede heb gelopen, 2007. Dat jaar geeft trouwens een klein beetje een vertekend beeld, aangezien ik pas vanaf eind februari mijn loopresultaten ben gaan bijhouden op Runningahead. Maar aangezien ik pas vanaf eind januari echt ben gaan opbouwen naar de halve marathon, schat ik dat ik in januari en februari samen niet meer dan 130 km heb gelopen, waardoor ik in dat jaar op ‘slechts’ 900 km zou zijn gekomen.

Voor wie nog wat gedetailleerder kijkt naar de soorten activiteiten heb ik een korte toelichting: In het begin maakte ik geen onderscheid tussen Easy of Easy met sprintjes (aan het eind) en Long. Nu selecteer ik alleen de optie Easy als ik een afstand onder de 10 km, gewoon lekker rustig loop.
En aangezien ik sinds halverwege 2009 vrijwel altijd in de heuvels loop, selecteer ik alleen de optie ‘Hill’ als ik echt serieus voor wat klimwerk ga.

Maar goed, nu dus eindelijk 1000 km. Een export naar Excel leert overigens wel dat het in 2008 en 2009 slechts op een haar na niet is gelukt…

Oh ja, en het is natuurlijk ook interessant welke snelheden ik gemiddeld heb gelopen in deze vier jaren:

Tenslotte nog even een wat meer gedetailleerde grafiek van 2010 met de kilometers per maand:

En het komende jaar??
Hmm.. het kriebelt natuurlijk alweer omdat op 17 april de halve marathon in Enschede er weer aan komt, maar ik ben bang dat dat te snel komt, aangezien ik sinds begin december niet veel meer heb kunnen lopen en ook nog eens twee keer grieperig ben geweest. Alles wat ik de afgelopen maanden had opgebouwd is dus wel weer foetsie. Jammer, anders had ik een serieuze poging kunnen doen voor Enschede.
Ik denk dat het nu dus verstandiger is om te proberen de halve marathon van de Huttenkloasloop (in oktober) te halen. Het belangrijkste is in elk geval om lekker blessurevrij te blijven. Dat staat echt op 1. De rest zullen we wel zien.