Op zoek naar Obama

Zo! Ik heb vandaag gestemd. Zoals zovelen zullen doen vandaag. Dat wordt straks wel afkicken trouwens. Al die debatten, kranten, talkshows die ik de laatste tijd gevolgd heb, of teruggekeken op uitzending-gemist (ideaal trouwens, ondanks vele haperingen in de verbinding).

Tom zal het waarschijnlijk een verademing vinden, die werd er af en toe gek van. “Maar je weet toch al lang wat je gaat stemmen?” Ja, dat klopte. Maar ik was op zoek naar iets anders…
Door al het gemier en gedoe over cijfers, al het geschreeuw, het ‘vliegen afvangen’, het ‘punten scoren’, de kampioen banen creeëren, de kampioen file-bestrijden, de kampioen in de zorg…. zucht… ik was op zoek naar Visie… Nog specifieker, ik was op zoek naar hét moment, waarop dé politicus met visie, dit nu eindelijk eens zou gaan delen met de rest van Nederland. Zodat iedereen het zou zien en vooral zou voelen.

Dat hij een beroep zou doen op dat ‘onderbuikgevoel’ van goed en kwaad dat iedereen, heel diep van binnen, echt bezit. Het draait niet om macht, het draait niet om geld. Het gaat om geluk en daarvoor zijn we allemaal samen verantwoordelijk, en juist dáárom mag je ieder individu op die verantwoordelijkheid aanspreken.

En ‘wij allemaal samen’ dat is niet alleen ons land, maar ook ‘ons Europa’, en onze wereld. Maar ook kleiner, bij je gezin, je buurt, je familie, je vriendenkring, je klas, je bedrijf, je team, je vereniging, je dorp of stad. Overal hebben wij als individu een stukje verantwoordelijkheid, en overal zouden wij ons daarbij door dat ‘onderbuikgevoel’ moeten laten leiden.

En ik denk dat iedereen eigenlijk wel beseft dat er heel wat moet veranderen. De arbeidsmarkt, de woningmarkt, de financiële markt, de zorg, het onderwijs, het milieu, de samenleving, de democratie. Met andere woorden, er moet hervormd worden.

Maar hoe kunnen we, als we ons dit realiseren, ervan uitgaan dat we hier zelf niets van hoeven te merken? Hoe kunnen we vragen om verandering terwijl we niet bereid zijn hier zelf aan bij te dragen? Hoe kunnen we anders eigenlijk de verandering überhaupt waarnemen?

Om als leider, mensen ervan te overtuigen om mee te gaan in dat proces van verandering, zal deze heel duidelijk moeten maken wat het doel is. Wat is de visie, het beeld, de droom van hoe het moet worden? En wat kunnen mensen van hem/haar verwachten als het allemaal niet ineens lukt?

Deze verkiezingstijd had het in zich… Je voelt dat het besef  ‘rondzoemt’ in de samenleving. De verkiezingen zijn het moment om die verandering te laten beginnen. Om de juiste mensen het vertrouwen te geven dat zij de juiste voorwaarden kunnen scheppen om onze samenleving te laten veranderen… En die juiste mensen zijn er! We hebben momenteel een aantal politici bij wie je gewoon ziet dat ze het doorhebben. Maar waa-rom lukt het ze dan niet om de rest van Nederland mee te nemen in hun visie?

Alle politici lijken te blijven hangen in het idiote spelletje dat al decennia lang wordt gespeeld tijdens de verkiezingsstrijd. Zoveel mogelijk punten scoren, verwijten maken naar de ander, elkaars vliegen afvangen, vooral niet luisteren naar elkaars standpunten, zoveel mogelijk de verschillen tussen partijen benadrukken in plaats van de overeenkomsten. Iedereen graaft zich zo diep in, dat hij of zij niet meer zonder gezichtsverlies boven kan komen. En dat is precies wat er na de verkiezingen zal gebeuren bij de formatie. Geen wonder dat ‘de samenleving’ het vertrouwen in de politiek is verloren.

Zucht…visie! Gezamenlijke principes, gezamenlijke doelen. Ze zijn er echt.

Ik was op zoek… naar een soort ‘nederlandse Obama’, een politicus die dit niet alleen bij ‘het nederlandse volk’ maar ook bij de andere politici aan het verstand kon brengen. Alexander Pechtold en Femke Halsema, ze hebben een aantal pogingen gedaan, maar ook hen is het niet gelukt.
Femke kwam er even in de buurt, op het verkiezingsgala van BNN (6-6-2010), maar ik vrees dat het niet genoeg is geweest…
Ik hoopte dat het gisteravond zou gebeuren, bij het allerlaatste en misschien wel belangrijkste debat. Maar het gebeurde niet… ik bleef vertwijfeld achter… zal het goedkomen? Of wordt het weer vier jaar op de tanden bijten?

Zoals gezegd, had ik mijn keuze al lang gemaakt, hoewel Femke me wel even aan het twijfelen bracht. Maar ik heb vandaag gewoon gestemd op D66, ondanks dat het hen naar mijn mening niet gelukt is om genoeg mensen van hun visie te overtuigen. Zelf was ik echter al overtuigd. Ik denk dat zij het ‘onderbuik-gevoel’ kennen, en het lef hebben om ernaar te handelen!

Ik wens jullie allen veel succes met het uitbrengen van jullie eigen stem!

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.