Change of plans

Ik woon in een schitterende omgeving om te hardlopen, fietsen of wandelen. De Tankenberg, Paasberg, Hakenberg, Austieberg, het Boerskotten, Everloo, Hulsbeek of Lutterzand; het is allemaal geweldig. Een paar keer per week en vooral op zondagochtend heb ik dus een gigantisch luxeprobleem: waar ga ik vandaag langs lopen? Door de week denk ik er meestal niet te lang over na, maar in het weekend begin ik soms de avond van tevoren al te bedenken welk rondje ik ga maken.  Continue Reading

Paadjes

Vanavond ook weer heerlijk gelopen. Weinig last van mijn schenen, terwijl het geen vlak en zeker ook geen effen parcoursje was. Heerlijk om zo links en rechts een paar paadjes te nemen waardoor de vooraf bedachte route behoorlijk wijzigt. Garmin heeft het beginpunt wel wat verplaatst. Die had namelijk op dezelfde plek moeten zijn als het eindpunt. In de eerste kilometer leek het daardoor ook alsof ik heel snel liep (soms gaf hij 3 min/km aan, hahaha, in my dreams… en zelfs dat niet eens 🙂

Overigens, over routewijzigingen gesproken: afgelopen zaterdag is het pas echt iets heel anders geworden dan gepland. Toen had ik ongeveer het rondje bedacht dat ik vanavond heb gelopen (maar dan andersom), maar is het dit geworden 😀 Fun!

Mooi weer, mooi rondje

Vanochtend een heerlijk rondje gelopen in het zonnetje over bekende paden, maar in een nieuwe volgorde. Altijd leuk als zoiets goed uitpakt.

Ondanks de kuit- en voetoefeningen die ik nu doe, voel de shinsplint helaas nog wel steeds. Ik weet dus ook nog niet of ik in Enschede de 10km ga lopen. Voorlopig houd ik het lekker bij de oefeningen en kleine, mooie rondjes. 🙂

Weer geen succes

 

  In oktober van het afgelopen jaar ben ik begonnen aan een nieuwe poging om de halve marathon te gaan lopen, eind april in Enschede. Dit keer besloot ik de hardloopclinics van Marti ten Kate te volgen, evenals het bijbehorende trainingsschema. Dat zag er op zich pittig uit (4 trainingen per week), maar de opbouw was heel geleidelijk. ‘Precies wat ik nodig heb’, dacht ik.

In het begin ging het zeer voorspoedig. De trainingen waren goed te doen en ook 4 keer per week lopen leek allemaal te lukken. Af en toe als mijn shin-splint weer een beetje opspeelde, sloeg ik een training over en verschoof ik mijn lange duurloop een dag, en dan was de balans weer aardig hersteld. Maar naarmate de trainingen langer werden (de 4e training had ik inmiddels al helemaal geschrapt), herstelden mijn schenen steeds slechter en 2 weken voor carnaval besloot ik 2,5 week rust te nemen. De basis was al lang gelegd, dus 2,5 week niet lopen zou waarschijnlijk meer goed dan kwaad doen.

De eerste keer lopen na die rustperiode ging behoorlijk goed (7,5 km). Daarna weer een dag of vier rust genomen en in het weekend geprobeerd om 12,5 km heel rustig (langzame duurloop) te lopen. Dat lijkt misschien veel, maar het was toch zo’n 3,5 kilometer minder dan ik tot dan toe had gelopen. Het ging echter helemaal niet zo lekker. Ik had meer last van mijn kuiten dan van mijn schenen en dat heb ik de rest van de week erna gehouden. Noodgedwongen weer 2 weken rust gehouden, me realiserend dat ik de halve marathon eind april nu echt kan vergeten. Jammer, maar helaas.

Deze week ben ik weer heel voorzichtig begonnen met lopen (iets meer dan 4 km) om te zien of het überhaupt nog ging. Ik heb wel gelijk een leuke route gepakt, en daardoor het lopen weer ervaren zoals het zou moeten zijn. Gewoon de paadjes nemen waar je zin in hebt, zonder schema’s en voorbedachte routes om maar aan een x aantal kilometers te komen.

Ook vanavond heb ik weer gelopen (6,2 km), en pas tijdens het lopen heb ik mijn uiteindelijke route bedacht. Eigenlijk wilde ik nog een paar andere paadjes erbij nemen, maar nog meer kilometers leek me nu nog niet verstandig. Het belangrijkste is dat ik lekker af en toe kan hardlopen, of het nu 5 of 15 km is.

Langer dan dat wordt het denk ik niet meer. Na 1,5 uur lopen ben ik het meestal ook helemaal zat. Dan wil ik nog maar 1 ding, de kortste weg naar huis en het liefst zou ik er dan al zijn. Maar alles tussen een half uur en anderhalf uur lopen vind ik leuk, dus ik denk dat ik het daar maar bij laat 🙂

Mocht het vanaf nu verder goed gaan, dan loop ik in Enschede misschien nog de 10 km, maar ik ga er niet specifiek voor trainen. Ik zie wel waar ik uitkom. Lekker kunnen blijven lopen en lopen waar ik  zin in heb zijn wat mij betreft nu het belangrijkst. Running = fun!

 

Op herhaling…

Op 23 maart had ik een grotendeels nieuwe route gelopen. En zoals bij mij gebruikelijk is bij nieuwe routes loop ik altijd wel een keer verkeerd, omdat ik nou eenmaal dusdanig eigenwijs ben dat ik gewoon niet doe wat ik zelf heb uitgeschreven op een papiertje dat ik dan meeneem: “deze weg links aanhouden“…”hmmm… dat zal wel niet dit weggetje zijn…” (wel dus).
En soms staan er gewoon geen straatnaambordjes en begin ik te twijfelen, zelfs als je de ‘loabult‘weg in moet en je ziet dat die weg flink omhoog loopt… (of was dat meer een kwestie van ‘geen zin in…’ ??

Anyway, vanochtend op herhaling geweest nu natuurlijk wel de goede wegen genomen. Deze was uiteindelijk zeker niet zwaarder dan de eerste keer, en het is absoluut een mooie route. Qua tempo ging het een stuk minder dan twee weken geleden, maar ja, dat krijg je als je ziek wordt tussendoor. Wel jammer dat Enschede al over anderhalve week is. Weinig tijd meer over om nog veel te verbeteren. Helaas, niets aan te doen.

Best aardig…

Vanochtend voor ‘t eerst weer gelopen sinds ik vorige week ziek ben geweest. Het leek alleen op een flinke verkoudheid, maar ik voelde me echt zwaar beroerd en liep te rillen van de koorts. Dinsdags weer aan het werk gegaan (omdat het moest van mezelf) en woensdags toen ik vrij was een stukje gewandeld, maar dat viel eigenlijk zo tegen dat ik donderdags nog niet weer ben gaan sporten. Blijkbaar had het er toch ff goed ingehakt en dan ben ik liever even heel voorzichtig. Ik heb namelijk een keer een collega meegemaakt die ernstige gevolgen heeft ondervonden van het feit dat hij te snel weer voluit was gaan sporten. Dan maar een keertje extra overslaan.

Maar vanmorgen was het dus weer zover. Ik had er ontzettend veel zin in ondanks dat ik wist dat het meestal heel moeilijk gaat zo’n eerste keer nadat je ziek bent geweest. Toch had ik een redelijk heuvelachtig rondje van zo’n 8 km gepland, met aan het begin redelijke en aan het eind een flinke heuvel. Wel met een paar kilometer ertussen waarin ik kon herstellen. Echter, na de eerste heuvel liep de weg nog steeds dusdanig omhoog dat het herstel niet echt lekker ging en toen begon ik op te zien tegen de tweede heuvel. Ik besloot om langs de doorgaande straat te blijven lopen in plaats van richting de tweede heuvel te gaan. 8 km is alweer een redelijke afstand, dus wilde ik het niet te zwaar maken. De doorgaande straat loop ook door een behoorlijk glooiend gebied, dus dat was wat mij betreft uitdaging genoeg. Hierdoor kon ik de rest van de afstand redelijk ontspannen uitlopen en heb ik er wel weer vertrouwen in dat ik komende week weer een wat langere duurloop kan doen.

1000 km!!

Januari is alweer op de helft, dus het wordt tijd om eens wat statistieken te bekijken van het afgelopen jaar. Eigenlijk is er maar één mijlpaal bereikt, dat is dat ik het afgelopen jaar eindelijk meer dan 1000 km heb gelopen. Dat is 20 km per week dus dat stelt eigenlijk niet zoveel voor, maar ik zag pas geleden dat ik die 1000 km nog nooit gehaald heb. Zelfs niet in het jaar dat ik de halve marathon van Enschede heb gelopen, 2007. Dat jaar geeft trouwens een klein beetje een vertekend beeld, aangezien ik pas vanaf eind februari mijn loopresultaten ben gaan bijhouden op Runningahead. Maar aangezien ik pas vanaf eind januari echt ben gaan opbouwen naar de halve marathon, schat ik dat ik in januari en februari samen niet meer dan 130 km heb gelopen, waardoor ik in dat jaar op ‘slechts’ 900 km zou zijn gekomen.

Voor wie nog wat gedetailleerder kijkt naar de soorten activiteiten heb ik een korte toelichting: In het begin maakte ik geen onderscheid tussen Easy of Easy met sprintjes (aan het eind) en Long. Nu selecteer ik alleen de optie Easy als ik een afstand onder de 10 km, gewoon lekker rustig loop.
En aangezien ik sinds halverwege 2009 vrijwel altijd in de heuvels loop, selecteer ik alleen de optie ‘Hill’ als ik echt serieus voor wat klimwerk ga.

Maar goed, nu dus eindelijk 1000 km. Een export naar Excel leert overigens wel dat het in 2008 en 2009 slechts op een haar na niet is gelukt…

Oh ja, en het is natuurlijk ook interessant welke snelheden ik gemiddeld heb gelopen in deze vier jaren:

Tenslotte nog even een wat meer gedetailleerde grafiek van 2010 met de kilometers per maand:

En het komende jaar??
Hmm.. het kriebelt natuurlijk alweer omdat op 17 april de halve marathon in Enschede er weer aan komt, maar ik ben bang dat dat te snel komt, aangezien ik sinds begin december niet veel meer heb kunnen lopen en ook nog eens twee keer grieperig ben geweest. Alles wat ik de afgelopen maanden had opgebouwd is dus wel weer foetsie. Jammer, anders had ik een serieuze poging kunnen doen voor Enschede.
Ik denk dat het nu dus verstandiger is om te proberen de halve marathon van de Huttenkloasloop (in oktober) te halen. Het belangrijkste is in elk geval om lekker blessurevrij te blijven. Dat staat echt op 1. De rest zullen we wel zien.

Herfst

Toen ik vanochtend uit het raam keek en het ietwat onstuimige weer bekeek zonk de moed me enigszins in de schoenen. Gelukkig leek het op Buienradar allemaal mee te vallen, maar qua wind wist ik niet wat ik kon verwachten. Nog even vroeg ik mij af of ik niet ‘s middags zou gaan, omdat het weer dan volgens de voorspellingen wat rustiger zou zijn. Maar nee, ik had nu zin om te gaan lopen. Weer of geen weer. Ik had wel een mooie ronde van een kleine 15 km in gedachten en er waren verschillende ‘shortcuts’ mogelijk voor als het allemaal niet zo lekker zou gaan. Dus hup de deur uit!

Van de wind had ik in het eerste gedeelte weinig last en tijdens het lopen kon ik zelfs moeilijk bepalen waar hij nou echt vandaan kwam. Dus heb ik me maar geconcentreerd op de route en de fantastische omgeving. Want niet alleen het weer is herfstachtig, maar ook de natuur buiten. En dat betekent dat de bomen allerlei verschillende kleuren tonen, wat af en toe echt een spectaculair beeld geeft. Je komt een bocht om en ineens is alles fel geel en oranje om je heen! Met daarbij de geur van dennenaalden. Mmmmm….
Ondertussen gaat het lopen heerlijk en nog steeds lijkt de wind zich overal om mij heen te begeven, behalve op mijn pad.

Een keuze: Even flink klimmen en via een waarschijnlijk wat modderig paadje weer terugkomen bij de weg, of iets omlopen over de verharde weg, zonder het ‘genot’ van de gemene klim tussendoor… Ha! Niet zo moeilijk! Klimmen!!!
Aha! Hier was de wind dus. Ok. Klimmen en wind tegen. Ach ja, ik ben nu toch bezig…

Het klimmetje gaat gemakkelijker dan ik had verwacht en daarna weer heerlijk afdalen over een paadje waarbij ik gelukkig nog lang niet tot mijn enkels in wegzak.

Na zo’n 8 km steek ik de straat weer over en heb ik nog iets meer dan 6 kilometer voor de boeg. Mwah.. dat moet wel gaan lukken. Het gaat vrij gemakkelijk vandaag. En de wind houdt zich weer eens bezig met vanalles rondom mij heen, maar absoluut niet met mij. Vreemd, toch straks eens kijken uit welke richting hij nou echt kwam.

Bijna thuis.
Omdat het zo lekker ging ‘beloon’ ik mijzelf nog met een extra heuveltje en terwijl ik die op loop begint het te motregenen. Nou, mij hoor je niet klagen.  Als ik er bovenop ben, merk ik dat het iets harder is gaan regenen. Ach ja, bijna thuis.
In de laatste 500 meter regent het zo hard dat ik volledig doorweekt thuiskom en door de voordeur naar binnen ga, in plaats van achterom, waardoor ik door de woonkamer zou moeten. Mijn jasje hang ik aan de voordeur om uit te druppelen, schoenen op de deurmat, handdoek door mijn haar om te voorkomen dat de hele woonkamer nat wordt. Heerlijk dat herfstweer!!

Heerlijk…

Een paar weken geleden schreef ik in een post dat ik twee keer per week zou gaan lopen in plaats van drie. Sindsdien heb ik dit gedaan en ik moet zeggen dat het prima bevalt. Het lopen gaat veel lekkerder. Qua snelheid is het allemaal nog niet denderend, maar het voelt wel lekker aan. Ik neem allerlei verschillende routes dwars door de geweldige omgeving hier. Vrijwel nooit loop ik hetzelfde rondje. De ene dag loop ik een langer stuk en doe ik het lekker rustig aan en de andere dag iets korter en sneller. De ene keer loop ik bepaalde heuvels op, de andere keer loop ik ze af. Soms wat meer, soms wat minder heuvels, soms een zwaarder parcours, soms wat lichter. Ik zou mezelf voor de gek houden als ik zou zeggen dat het enige doel dat ik nog heb is fit blijven, zodat ik lekker kan blijven hardlopen. Want uiteindelijk wil ik nog steeds twee keer per jaar een halve marathon lopen. Maar het fit blijven is wel de eerste prioriteit, zodat ik kan blijven opbouwen naar die halve marathon. Geduld, geduld, geduld dus. En ondertussen vooral lekker genieten van het hardlopen.

Opbouwen

Lang geleden alweer sinds ik voor ‘t laatst iets geschreven heb over hardlopen. Sinds de laatste keer ben ik inderdaad naar de fysiotherapeut gegaan. Therapie was niet nodig, maar hij heeft met wel een aantal oefeningen meegegeven voor mijn hamstring. Een paar rekoefeningen voor ‘s ochtends en ‘s avonds en een paar krachtoefeningen die ik voor of na het fitnessen kan doen. Hardlopen mocht gelukkig wel, maar heel langzaam, een paar kilometer joggen, en het liefst op vlakke stukken. Beter dan niets, maar ik ben in die tijd wel één keer per week erbij gaan spinnen om nog een beetje conditie te houden. Gelukkig kon ik al vrij snel weer redelijke stukken hardlopen en kon ik het natuurlijk ook niet laten om de heuvels weer in te gaan. Inmiddels loop ik weer zo’n 3 keer per week 6 tot 8 km. Ik merk wel dat ik het nu niet te snel weer moet gaan opbouwen, dus de huttenkloasloop op 3 oktober zit er helaas niet in, in elk geval niet de halve marathon. Weer niet dus dit jaar. Da’s wel balen. Maar goed, 10 km is ook leuk.