Change of plans

Ik woon in een schitterende omgeving om te hardlopen, fietsen of wandelen. De Tankenberg, Paasberg, Hakenberg, Austieberg, het Boerskotten, Everloo, Hulsbeek of Lutterzand; het is allemaal geweldig. Een paar keer per week en vooral op zondagochtend heb ik dus een gigantisch luxeprobleem: waar ga ik vandaag langs lopen? Door de week denk ik er meestal niet te lang over na, maar in het weekend begin ik soms de avond van tevoren al te bedenken welk rondje ik ga maken.  Continue Reading

Paadjes

Vanavond ook weer heerlijk gelopen. Weinig last van mijn schenen, terwijl het geen vlak en zeker ook geen effen parcoursje was. Heerlijk om zo links en rechts een paar paadjes te nemen waardoor de vooraf bedachte route behoorlijk wijzigt. Garmin heeft het beginpunt wel wat verplaatst. Die had namelijk op dezelfde plek moeten zijn als het eindpunt. In de eerste kilometer leek het daardoor ook alsof ik heel snel liep (soms gaf hij 3 min/km aan, hahaha, in my dreams… en zelfs dat niet eens 🙂

Overigens, over routewijzigingen gesproken: afgelopen zaterdag is het pas echt iets heel anders geworden dan gepland. Toen had ik ongeveer het rondje bedacht dat ik vanavond heb gelopen (maar dan andersom), maar is het dit geworden 😀 Fun!

Mooi weer, mooi rondje

Vanochtend een heerlijk rondje gelopen in het zonnetje over bekende paden, maar in een nieuwe volgorde. Altijd leuk als zoiets goed uitpakt.

Ondanks de kuit- en voetoefeningen die ik nu doe, voel de shinsplint helaas nog wel steeds. Ik weet dus ook nog niet of ik in Enschede de 10km ga lopen. Voorlopig houd ik het lekker bij de oefeningen en kleine, mooie rondjes. 🙂

Weer geen succes

 

  In oktober van het afgelopen jaar ben ik begonnen aan een nieuwe poging om de halve marathon te gaan lopen, eind april in Enschede. Dit keer besloot ik de hardloopclinics van Marti ten Kate te volgen, evenals het bijbehorende trainingsschema. Dat zag er op zich pittig uit (4 trainingen per week), maar de opbouw was heel geleidelijk. ‘Precies wat ik nodig heb’, dacht ik.

In het begin ging het zeer voorspoedig. De trainingen waren goed te doen en ook 4 keer per week lopen leek allemaal te lukken. Af en toe als mijn shin-splint weer een beetje opspeelde, sloeg ik een training over en verschoof ik mijn lange duurloop een dag, en dan was de balans weer aardig hersteld. Maar naarmate de trainingen langer werden (de 4e training had ik inmiddels al helemaal geschrapt), herstelden mijn schenen steeds slechter en 2 weken voor carnaval besloot ik 2,5 week rust te nemen. De basis was al lang gelegd, dus 2,5 week niet lopen zou waarschijnlijk meer goed dan kwaad doen.

De eerste keer lopen na die rustperiode ging behoorlijk goed (7,5 km). Daarna weer een dag of vier rust genomen en in het weekend geprobeerd om 12,5 km heel rustig (langzame duurloop) te lopen. Dat lijkt misschien veel, maar het was toch zo’n 3,5 kilometer minder dan ik tot dan toe had gelopen. Het ging echter helemaal niet zo lekker. Ik had meer last van mijn kuiten dan van mijn schenen en dat heb ik de rest van de week erna gehouden. Noodgedwongen weer 2 weken rust gehouden, me realiserend dat ik de halve marathon eind april nu echt kan vergeten. Jammer, maar helaas.

Deze week ben ik weer heel voorzichtig begonnen met lopen (iets meer dan 4 km) om te zien of het überhaupt nog ging. Ik heb wel gelijk een leuke route gepakt, en daardoor het lopen weer ervaren zoals het zou moeten zijn. Gewoon de paadjes nemen waar je zin in hebt, zonder schema’s en voorbedachte routes om maar aan een x aantal kilometers te komen.

Ook vanavond heb ik weer gelopen (6,2 km), en pas tijdens het lopen heb ik mijn uiteindelijke route bedacht. Eigenlijk wilde ik nog een paar andere paadjes erbij nemen, maar nog meer kilometers leek me nu nog niet verstandig. Het belangrijkste is dat ik lekker af en toe kan hardlopen, of het nu 5 of 15 km is.

Langer dan dat wordt het denk ik niet meer. Na 1,5 uur lopen ben ik het meestal ook helemaal zat. Dan wil ik nog maar 1 ding, de kortste weg naar huis en het liefst zou ik er dan al zijn. Maar alles tussen een half uur en anderhalf uur lopen vind ik leuk, dus ik denk dat ik het daar maar bij laat 🙂

Mocht het vanaf nu verder goed gaan, dan loop ik in Enschede misschien nog de 10 km, maar ik ga er niet specifiek voor trainen. Ik zie wel waar ik uitkom. Lekker kunnen blijven lopen en lopen waar ik  zin in heb zijn wat mij betreft nu het belangrijkst. Running = fun!

 

Up & Running

Ik wist dat ik wat achterlag, qua bijwerken van mijn hardloopstatistieken op RunningAhead, maar dat ze eind juni voor het laatst waren bijgewerkt had ik niet verwacht. Gelukkig waren alle data wel geüpload naar de Garmin-site, vanwaar ik gemakkelijk exports kan maken voor RunningAhead. Waarom beide gebruiken? Garmin laat mooie routekaartjes zien, maar die houd ik liever voor mezelf, en RunningAhead heeft mooie grafiekjes, die Garmin weer niet heeft. Voorheen werkte ik RunningAhead ongeveer 1 keer per week bij, maar net als het hardlopen heeft dat dus ook wat achterstand opgelopen.

Ik had begin juli al geblogd over het feit dat ik opnieuw last had van mijn shin-splint. Ik heb daardoor de hele maand juli niet gelopen. In augustus ben ik voorzichtig weer begonnen. Eind augustus, vlak voor onze vakantie werd ik echter flink verkouden/grieperig, waardoor ik een hele week niet heb gelopen. Daarna gingen we een week heerlijk op vakantie naar Aruba, en toen we terugkwamen stond de verkoudheid weer op me te wachten. Al met al kon ik half september pas weer fatsoenlijk met hardlopen beginnen en door de lange periode van weinig lopen en ziek zijn was er natuurlijk niet veel over van mijn conditie.

Al vrij snel nadat ik opnieuw was begonnen bedacht ik me ineens dat ik me nog kon inschrijven voor de hardloopclinics van Marti ten Kate, ter voorbereiding van de halve marathon op 22 april 2012 in Enschede (exact 5 jaar na mijn eerste halve marathon :). Er was alleen een probleempje: ik moest mezelf in 2 weken ‘klaarstomen’ voor een 5 km testloop. Op zich kan dat natuurlijk, maar ik wilde deze natuurlijk ook nog een beetje in de buurt van mijn normale snelheid lopen, zodat ik niet in een voor mij te langzame groep zou worden ingedeeld bij de clinics.
Op de site van TC tubantia stonden de trainingsschema’s en de trainingssnelheden gepubliceerd, en daaraan kon ik zien dat als ik rond de 28 min. zou lopen op de 5km, dan zouden de trainingssnelheden goed overeenkomen met wat ik gewend ben.  Maar 28 min. op de 5 km betekent 5:36 min per km en ik wist dat dat krap zou worden.

Daar kwam nog eens bij dat de testloop op 1 oktober was, en de huttenkloasloop, die door onze straat gaat, op 2 oktober. En ik vond het wel zonde om niet mee te doen met die wedstrijd, omdat ik dan de dag ervoor een testloopje had gedaan… Tijdens de eerste clinic op 1 oktober vroeg ik dus of ik mijn tijd van de huttenkloasloop mocht doorgeven, in plaats van mee te doen met de testloop, en dat mocht! Het nadeel was wel dat de wedstrijd een stuk later op de dag was, en juist in dat weekend was het flink warm. En zoals altijd bij de huttenkloasloop, liep ik niet lekker. Ik weet niet wat het is bij die wedstrijd. Vanuit het startpunt loopt de weg het eerste stuk vooral omhoog, waardoor je benen gelijk flink aan het werk moeten zonder dat ze eerst in een lekker ritme kunnen komen. Daarna volgt er een ‘kill-hill’ . Die ging de laatste paar keer tijdens de training gelukkig goed, dus daar had ik wel vertrouwen in, maar je weet nooit, want tijdens die wedstrijd is alles altijd anders. De heuvel ging gelukkig goed en daarna kon ik even op adem komen om vervolgens aan het begin van onze straat te beginnen met de laatste kilometer heuvelaf, zodat je lekker op volle snelheid over de finish komt. In 28.05 , dus ik was eigenlijk heel tevreden, ondanks dat het lopen niet lekker ging.

Inmiddels ben ik met de trainingen voor de clinics begonnen. Daarbij loop ik door de week 3 keer kort (in het begin 20-25 min. later maximaal 55 min.) en in het weekend een lange duurloop (nu nog kort: 7 km, uitbouwend naar 20 km). Dat is dus 4 keer lopen per week en dat gaat eigenlijk heel lekker. Met name doordat de doordeweekse trainingen zo kort zijn is het heel gemakkelijk op te brengen en meestal heb ik de volgende dag al direct weer zin in de volgende training. Ik ben heel benieuwd hoe ver dit schema me gaat brengen.

En vanavond heb ik dus ook alle statistieken maar eens geüpload naar RunningAhead, zodat ik nu weer officieel Up & Running ben!

Terug van weggeweest: shin-splint

En ja hoor, daar is ‘tie weer! Na krap een jaar blessurevrij te hebben gelopen is mijn shin-splint terug. Tijdens een (overigens zeer gezellig) weekendje Antwerpen met ons bedrijf, heb ik met name ‘s zaterdags erg veel gewandeld. Vooral aan het eind van de dag, toen we eigenlijk al behoorlijk moe waren, maar toch nog een aantal kilometers moesten maken voordat we weer bij het hotel waren. Dat resulteerde de volgende ochtend in een fel protest van mijn linker scheen (onderaan bij de voet): ik kon mijn tenen niet meer naar me toe trekken, en dus nauwelijks normaal lopen.
We zouden die ochtend eigenlijk de Antwerpse Ruien gaan bekijken wat een wandeling van 2-2,5 uur ondergronds betekende, maar dat hebben we gelukkig kunnen ‘ruilen’ voor een rondvaart door de haven. Daarbij hoefde ik tenminste niet al te veel te lopen. Maar ik kon er toch niet volledig aan ontkomen: een paar honderd meter van de bus naar de boot  en na de boottocht nog ongeveer een kilometer om naar het restaurant te komen waar geluncht werd. Tja, het moest maar.

De afgelopen week heb ik dus vooral rust gehouden en 2 tot 3 keer per dag met ijs gekoeld. En verder: naturlijk niet hardlopen, maar ook geen bodypump, niet wandelen tussen de middag, niet met de fiets naar het werk, niet met de trein (het station is toch ook weer een paar minuten wandelen van ons bedrijf), en dus maar met de auto. Hoewel het telkens intrappen van de koppeling ook niet geheel pijnloos is, maar wel de minst ‘reperterende’ beweging is.

Dit heeft er wel toe geleid dat ik nu tenminste weer normaal kan lopen en vanochtend durfde ik het weer aan om BodyPump te doen. Daarbij hoef je niet te lopen of springen, maar komt er wel druk op je voeten, en dus ook op de pijnlijke pees, met name tijdens de squat en de lunge-oefening voor de benen. Dat ging gelukkig erg goed en volledig pijnloos. En gisteren liep ik ook al weer met twee treden tegelijk de trap op (zoals normaal :-).
Maar  met hardlopen zal ik nog wel een tijdje geduld moeten hebben. Morgen ga ik proberen weer op de fiets naar het werk te gaan. Waarschijnlijk iets rustiger dan normaal, om niet teveel kracht te hoeven zetten op de pedalen. Kijken hoe dat gaat…

Als het trouwens achteraf goed overdenk, was het waarschijnlijk sowieso misgegaan afgelopen weekend; ook als we niet naar Antwerpen waren geweest. Dan was ik namelijk zo’n 15km gaan hardlopen en ik denk dat dat ook teveel was geweest. Vorige week had ik namelijk al een paar kleine signalen gehad dat het niet helemaal goed zat met mijn schenen. Het vervelende is, dat je het pas achteraf zeker weet, en dan is het dus te laat. Het blijft een leerproces en telkens begin ik weer te twijfelen of ik überhaupt nog moet proberen om een halve marathon te lopen. Het is voor mij het hoogst haalbare, want ik weet dat een marathon er voor mij echt niet in zit. De halve is me al wel een keer gelukt, in Enschede (2007), en dat was zo’n geweldige ervaring, dat ik het waarschijnlijk toch altijd zal blijven proberen.

 

Op herhaling…

Op 23 maart had ik een grotendeels nieuwe route gelopen. En zoals bij mij gebruikelijk is bij nieuwe routes loop ik altijd wel een keer verkeerd, omdat ik nou eenmaal dusdanig eigenwijs ben dat ik gewoon niet doe wat ik zelf heb uitgeschreven op een papiertje dat ik dan meeneem: “deze weg links aanhouden“…”hmmm… dat zal wel niet dit weggetje zijn…” (wel dus).
En soms staan er gewoon geen straatnaambordjes en begin ik te twijfelen, zelfs als je de ‘loabult‘weg in moet en je ziet dat die weg flink omhoog loopt… (of was dat meer een kwestie van ‘geen zin in…’ ??

Anyway, vanochtend op herhaling geweest nu natuurlijk wel de goede wegen genomen. Deze was uiteindelijk zeker niet zwaarder dan de eerste keer, en het is absoluut een mooie route. Qua tempo ging het een stuk minder dan twee weken geleden, maar ja, dat krijg je als je ziek wordt tussendoor. Wel jammer dat Enschede al over anderhalve week is. Weinig tijd meer over om nog veel te verbeteren. Helaas, niets aan te doen.

Best aardig…

Vanochtend voor ‘t eerst weer gelopen sinds ik vorige week ziek ben geweest. Het leek alleen op een flinke verkoudheid, maar ik voelde me echt zwaar beroerd en liep te rillen van de koorts. Dinsdags weer aan het werk gegaan (omdat het moest van mezelf) en woensdags toen ik vrij was een stukje gewandeld, maar dat viel eigenlijk zo tegen dat ik donderdags nog niet weer ben gaan sporten. Blijkbaar had het er toch ff goed ingehakt en dan ben ik liever even heel voorzichtig. Ik heb namelijk een keer een collega meegemaakt die ernstige gevolgen heeft ondervonden van het feit dat hij te snel weer voluit was gaan sporten. Dan maar een keertje extra overslaan.

Maar vanmorgen was het dus weer zover. Ik had er ontzettend veel zin in ondanks dat ik wist dat het meestal heel moeilijk gaat zo’n eerste keer nadat je ziek bent geweest. Toch had ik een redelijk heuvelachtig rondje van zo’n 8 km gepland, met aan het begin redelijke en aan het eind een flinke heuvel. Wel met een paar kilometer ertussen waarin ik kon herstellen. Echter, na de eerste heuvel liep de weg nog steeds dusdanig omhoog dat het herstel niet echt lekker ging en toen begon ik op te zien tegen de tweede heuvel. Ik besloot om langs de doorgaande straat te blijven lopen in plaats van richting de tweede heuvel te gaan. 8 km is alweer een redelijke afstand, dus wilde ik het niet te zwaar maken. De doorgaande straat loop ook door een behoorlijk glooiend gebied, dus dat was wat mij betreft uitdaging genoeg. Hierdoor kon ik de rest van de afstand redelijk ontspannen uitlopen en heb ik er wel weer vertrouwen in dat ik komende week weer een wat langere duurloop kan doen.

Garmin Forerunner 405 CX

Lang naar uitgekeken, maar ik vond het zonde om dit zomaar even tussendoor aan te schaffen. Dus netjes gewacht tot mijn verjaardag en nu is het dan zover:

Ik ben in het bezit van de geweldige Garmin Forerunner 405 CX. Een hardloophorloge met GPS, zodat hij mijn routes kan vastleggen, en met eenvoudige upload-functionaliteit, zodat ik niet na elke training alle gegevens handmatig hoef over te typen naar RunningAhead, waarin ik alles bijhoud.

Garmin heeft zelf ook een mooie site en een programma dat je lokaal kunt installeren (Garmin Training Center). Maar in RunninAhead staat vrijwel mijn gehele loophistorie dus vandaar dat ik dat gewoon blijf gebruiken.

Hier zie je wat er op de Garmin-site geregistreerd wordt:

Met het Garmin-trainingcentre kan ik allerlei trainingen bedenken en uploaden naar mijn horloge.

Het geeft een schat aan mogelijkheden om dingen vooraf in te stellen en achteraf te bekijken en analyseren. Geweldig dus als je dat leuk vindt, zoals ik. “Hmm… ga je er ook harder van lopen dan?”, vroeg mijn vader natuurlijk cynisch. Nee, dat natuurlijk niet. duuhh…